istanbul

bayram nedeniyle bir haftadır adana ve mersin'de bulununca, istanbul'da yaşamanın hem zamanımıza hem de bütçemize ekstra bir maliyetinin olduğunu bir kez daha fark ettim.araba kullanmanın stres olmayıp keyif alınabilen bir eylem olduğunu tekrar hatırladım.a noktasından b noktasına gitmek için “kaçta yola çıkalım, nereden gidelim” gibi soruları sormamayı, “şurada yemek yiyelim” dediğimizde “rezervasyon yaptırdık mı ki” diye düşünmemeyi özlemişim.küçük bir ezme salatası ve pilavla servis edilen kebaplara 1.000 lira vermek yerine bitince yenisi getirilen salatalarla gelen gerçek bir lezzete yarı fiyatı vermek “bedavaymış” hissi uyandırıyor.abartı gelecek belki ama pazarda domatesi, salatal...