çocuklu ailelerin her ortama rahatsızlık vermesi

AI Özet: yazar, çocuklu ailelerin kamusal alanlarda yarattığı gürültü kirliliğinden ve bu durumun normalleştirilmesinden dert yanıyor. bir kafeye çalışmaya gittiğinde, özellikle çalışma alanı olan bir yerde bile çocukların ve yüksek sesle konuşan ebeveynlerin huzur kaçırmasından şikayetçi. (bkz: çocuk ağlaması) mevzusuna değinerek, çocuk büyütmenin zor olduğunu kabul etmekle birlikte, bunun diğer insanların huzurunu bozmak için bir hak veya mazeret olmaması gerektiğini savunuyor. yazara göre ebeveynlerin yaşadığı uykusuzluk veya yorgunluk, kafede kafa dinlemek isteyen birine anlatılacak bir hikaye değil. çocukların belli bir noktaya kadar kontrol edilememesini anlayışla karşılasa da, ortalığın inlemesi durumunda sorumluluğun tamamen yetişkinlere ait olduğunu belirtiyor. "çocuk bu" diyerek her şeyin geçiştirilmesine karşı çıkan yazar, empati kavramının tek taraflı olmadığını, başkalarının huzurunun da gözetilmesi gerektiğini vurguluyor. çocuk sahibi olmanın kişisel bir tercih olduğunu ve bu tercihin getirdiği yönetim sorumluluğunun çevreye yüklenmemesi gerektiğini söylüyor. kısacası yazar, kimsenin başkasının ebeveynlik sınavında zorunlu figüran olmak istemediğini anlatıyor.