ağaç

bu güzel gezegen üzerinde milyonlarca yıldır ayakta duran, göğe yükselmek için diğerini ittirmeden yavaşça kollarını uzatan, uygarlığımızın sessiz bilgeleri onlar. kadim ve bilge kelimelerini en çok onlara yakıştırırım. birbirleri ile rekabete girmeden, kökleri ile toprağın altında birbirine dokunarak sessizce iletişim kuran bu canlıları nasıl tanımlayabilirsin ki zaten. hayatta kalmanın gürültüyle değil, dengeyle mümkün olduğunu yine onlar bilirler. her sonbaharda yapraklarını dökerek bize kaybetmenin de yaşamın bir parçası olduğunu öğretirler.orman çürüyen bir kütüğü bile dışlamaz; onu mantarlara, böceklere, yeni filizlere yuva yapar. ölümü bile yaşamın içine dahil eder bu güzel canlı...