ivan ilyiç'in ölümü

AI Özet: yazar, tolstoy'un insan olgunlaştıkça daha iyi anlaşıldığına inanarak söze başlıyor. ivan ilyiç'in ölümü üzerinden tolstoy'un ince işçiliğine dikkat çekiyor. özellikle ilyiç'in gençken taktığı respice finem yazılı madalyonun, hayatın ilerleyen dönemlerinde unuttuğu ama ölüm döşeğindeyken tekrar karşılaştığı o kaçınılmaz sonla olan bağını çok yerinde bulmuş. yani tolstoy'un, karakterin unuttuğu o madalyonu hikayenin sonunda sessizce göğsüne geri iğnelediğini söylüyor. (bkz: kader) yazarın gözlemlerine göre tolstoy, kahramanlarını önce güzelce bir terbiye edip sonra onları çocukluklarındaki o saf hallerine döndürerek uğurluyor. ilyiç'in ölüm anında geçmişini sondan başa doğru hatırlaması, aslında kirli bir dünyadan çıkıp masumiyete dönme çabası gibi. ayrıca adamın acı çekme konusundaki takıntısı yazarın ilgisini çekmiş; ilyiç acı hissetmediğinde öleceğini anlayıp panikle acısını aramaya başlıyor, bulduğunda ise rahatlıyor. (bkz: ironi) son olarak kitabın kurgusuna bayılmış. hikayenin bir haberle başlayıp sonra gerçek bir deneyime dönüşmesi, ölümün ölen için bir gerçek, çevresindekiler içinse sadece bir haber olduğu gerçeğini çok iyi yansıttığını belirtiyor. kısacası yazar, tolstoy'un ölümün hem soğuk hem sıcak yüzünü nasıl ustaca işlediğini anlatmış.