aurelia

“…korkunç bir düşünceye kapıldım: 'insan çifttir' diyordum kendi kendime. 'iki kişi duyumsuyordum içimde' diye yazmıştı bir kilise büyüğü. iki ruh yarışıyor gövdemizde, bütün organlarımızda üretilmiş, birbirine benzer iki parça görünümündeki gövdeye bu karma tohumu işte iki ruhun birbirleriyle yarışı koydu. her insanda bir seyirci, bir oyuncu var, konuşan ve yanıtlayan. doğulular insandaki bu iki düşmanı gördüler: iyi ve kötü ruhlar. iyi ruh mu? kötü ruh muyum? bir şey açık, öteki bana düşman… kim bilir, başka koşullar ve başka bir çağda iki ruh birbirinden ayrılır belki de! aynı bedene her ikisi de yorgan ipliğiyle bağlı, biri tutkunun ve mutluluğun simgesi, öteki hiçliğin ya da ebedi ...