death magnetic

AI Özet: yazar, metallica'nın 2008'de piyasaya sürdüğü death magnetic albümünü masaya yatırmış. st. anger faciası, napster mevzuları ve grup içi kavgaların ardından gelen bir toparlanma çabası olduğunu belirtiyor. robert trujillo'nun gruba katılmasıyla beraber köklere dönüş yapmaya çalıştıklarını, rick rubin ile çalışarak eski metallica ruhunu yakalamayı hedeflediklerini söylüyor. yazara göre albüm genel anlamda baya iyi, hatta şarkı kompozisyonları (bkz: black album) ile yarışacak seviyede. robert'in gruba çok yakıştığını, basçı olarak jason'dan daha başarılı olduğunu düşünüyor. james hetfield'ın her zamanki gibi canavar gibi olduğunu söylese de kirk hammett'ın sololarındaki özensizliğin ilk sinyallerinin burada verildiğini, lars ulrich'in ise iyice tekdüzeleştiğini iddia ediyor. şarkıların uzun olması normalde dert olurmuş ama kompozisyonlar sağlam olduğu için burada sorun yaratmıyormuş. ancak yazarın asıl patladığı nokta prodüksiyon. albümün miksajının berbat olduğunu, st. anger'ın bile prodüksiyon anlamında daha masum kaldığını savunuyor. james'in sesinin mix altında ezildiğini, lars'ın china zillere her vurduğunda kulağının kanadığını ve gitarların çok gürültülü olduğunu belirterek albümü prodüksiyon yüzünden alt sıralara itiyor.