yüzyıllık yalnızlık

AI Özet: yazar aslında latin amerika'nın hiçbir şeyini pek sevmezmiş, müziği sineması falan sarmamış ama garcía márquez'i bu durumun dışında tutuyor. yüzyıllık yalnızlık'ı yaş ilerleyince okuduğunu, kitabın pek eğlenceli olmadığını ama kendisini resmen büyülediğini belirtiyor. (bkz: edebiyat zevkli değildir) kafasındaki bu mottoyla kitabı bitirirken, hikayelerin sadece macondo'da değil dünyanın her yerinde, hatta türkiye'de bile yaşanabileceğini söylüyor. insanın karanlık yanlarının her yerde aynı olduğunu düşünüyor. isim benzerlikleri ve karmaşasıyla zorlayıcı bir süreç olsa da sonunda insan doğasına dair berrak bir gerçekle karşılaştığını ifade ediyor. yazara göre ne kadar kalabalık olursak olalım, en gerçek yerimiz yine kendi yalnızlığımızmış. herkesin bir kez okuyup öylece kalakalması gerektiğini savunuyor.