birinin ilk tanıdığın halini özlemek

insan hafızasının en büyük manipülasyonlarından birisidir. suçu hep karşı tarafa atar, "çok değiştin" denir ama durumun bununla pek de alakası yok sanki. tamamen zihnimizde neyi, nasıl sakladığımızla ilgili. çünkü hafıza, bir kamera gibi geçmişi olduğu gibi saklamıyor. geçmiş her hatırlandığında masaya yatırıp yeniden inşa ediyor. bu esnada olumsuz şeyleri silip, iyi hissettiren ne varsa üzerini cilalıyor. zamanla insanın elinde işlenmiş bir "ilk hal" kalıyor.işin ironisi şu ki; geçmişe dönülüp o ilk tanınan zamanı tekrar görme şansı olsa, muhtemelen unutulan o olumsuzluklar görüldükten sonra "abarttığım kadar değilmiş" de...