bir insanın kendisine yapabileceği en büyük iyilik

anlaşılma takıntısından vazgeçmek: kendini sürekli birilerine açıklama çabasının aslında en büyük öz-tüketim olduğunu fark etmektir. dünya seni hiçbir zaman tam olarak senin kendini bildiğin gibi bilmeyecek, bu beyhude çabayı kesip "isteyen istediğini düşünsün" konforuna erişmektir.suçluluk duymadan sınır çizebilmek: hayır derken ya da sınır koyarken ezilip bükülmemek, karşı taraf kırılacak diye kendi alanını feda etmemektir. hiçbir onaylanma ihtiyacı gütmeden, kendi kırmızı çizgilerini bir başkasının konforuna kurban etmeme olgunluğudur.“bana ne" ve "sana ne" kelimelerinin kutsallığını kavramak: bunları diyebilmenin umursamazlık ya da küstahlık değil, hayatı sadeleştirme sanatı olduğun...