köprüaltı kemancı

yangından bir gün öncesini anımsıyorum, erkin koray da mekandaydı. sanki herkes son gece olduğunu biliyordu, zira çok eğlenceli bir geceydi. sonra kalktık, eve gittik. ertesi gün öğrenince büyük bir şok yaşamıştık. insan bir köprü için ağlar mı lan? ağlıyor işte. istemsizce dökülüverdi yaşlar. üşenmedik, yıldız'dan kalktık, ne olmuş diye bakmaya gittik bir gün sonra.her yer darmadağınıktı. sanki savaş alanı gibiydi. nasıl izin aldık, nasıl çıktık acaba köprünün tepesine. oralar yok hiç hafızamda.boydan boya yürüdük köprüde, tüpler patlamış mekanlarda, içinden geçmiş ortamların. hatıra diye kenarları yanmış adisyon koçanlarından aldığımızı hatırlıyorum, hayal meyal ama. kimbilir ne yaptı...