yazmak

dün gece bir şeyler yazmaya başladım. sabahın ilk ışıkları odama dolana kadar sürdü bu iş. daktilomun başında... hayır, sadece kurşun kalemim, bir parça kağıt ve ben vardık. büyük bir şevkle yaptım bunu. güneş doğduğunda yazdıklarımı son bir kez okudum. sonra da hepsini çöpe attım. insan geceleri hep çok akıllıca şeyler yazdığını sanır; bu da çoğu zaman bir yanılsamadır. kararlıydım, yazının muhatabı onları isimsiz bir mektup olarak bile okumayacaktı. okusaydı ne mi olurdu? muhtemelen anlam veremeyecekti. çünkü beni bir an bile anlamamıştı. sorun zekasında değildi ama her nedense, konu onun "beni" anlamasına gelince, einstein'ın alan denklemlerine bakan bir hindi hayal etmekten kendimi ...