çocukluk

AI Özet: yazar çocukluğu öyle bir tarif ediyor ki sanki insanın üzerine yapışmış, çıkmayan kötü bir koku gibi. (bkz: tove ditlevsen) için çocukluk dönemi dar bir tabuta benziyor; içinden çıkmak imkansız, tek çare ya yıllarca katlanmak ya da ölümü beklemek. yetişkinlerin o çocukluk travmalarını nasıl sakladıklarını, sanki hiç yaşanmamış gibi davranmalarını sorguluyor. bence çoğu kişi mutlu çocukluk geçirdiğini söylerken aslında sadece unutmuş oluyor. yazar, tıpkı (bkz: annie ernaux) gibi yazmayı bir yüzleşme aracı olarak kullanmış. (bkz: the copenhagen trilogy) üzerinden anlattıklarına bakılırsa, yaşadığı acılar onu hem şair yapmış hem de yavaş yavaş ölüme sürüklemiş. olayların gerçekliğinden ziyade, ruhunda bıraktığı o derin izlere odaklanmış. bayağı ağır ama bir o kadar da vurucu bir bakış açısı sunmuş, çocukluğu atlatılması gereken bir hastalık gibi konumlandırmış.