ağlamak

AI Özet: yazar yaklaşık dokuz aydır kendini ağlamamak için zorluyor, resmen duygusal bir savaş veriyor. tetikleyici olduğu için alkolü bırakmış, sevdiği şarkılardan ve mekanlardan kaçıyor; dünyasını küçücük bir alana sıkıştırıp insanlardan uzaklaşmış. kafasının içindeki o karanlık düşüncelerle (bkz: depresyon) baş etmeye çalışırken kelimelerin yetersiz kaldığını, hissettiklerini anlatmanın imkansız olduğunu belirtiyor. geçmişin izleri o kadar canlı ki, şimdiki zamanı bile geriye doğru yaşıyormuş gibi hissediyor. zamanın yaraları sarmadığına, sadece anıları silikleştirdiğine inanmış ve artık tutunacak bir dalı kalmadığını söylüyor. hayata dair genel bir hayal kırıklığı içinde, mutluluğun geçici ama acının kalıcı olduğuyla ilgili (bkz: fenomenoloji) kasmış biraz. yazarken bile ağlamamak için balkona çıkıp nefes almaya çalışıyor. zihni uçuruma gitmek istese de onu seven son kişiye yaşatacağı acı yüzünden bundan vazgeçtiğini anlatıyor. italo svevo'ya atıfta bulunarak, insanı ağlatanın acının kendisi değil, o acının tarihçesi olduğunu savunuyor. genel olarak ruh hali oldukça düşük, yaşamı bir sahtekarın vaadi gibi görüyor ve derin bir boşlukta sürükleniyor.