simülakrlar ve simülasyon

AI Özet: yazar, yıllar önce okuduğu bu kitabı hem çok beğenmiş hem de bazı noktalarda yazarına karşı çıkmak istemiş. o zamanlar bazı yerlerin havada kaldığını ve hafızasının kendisini yanıltabileceğini düşündüğü için kitabı tekrar okumayı planlıyor. fikirlerinin değişmesi durumunda entry'yi güncelleyeceğini veya sileceğini belirtiyor, hatta utanırsa hesabını silip vietnam'a kaçabileceğini esprili bir dille ekliyor. yazara göre, kitabın yazarının teşhisleri gerçekten keskin ve verdiği örnekler muazzam. disneyland'in sahteliğinin dışarıdaki asıl sahteliği örtme işlevi görmesi örneğinin bunca senedir aklında yer ettiğini söylüyor. ancak, kitabın yazarının kendisini deli eden iki noktası olduğunu belirtiyor. birincisi, yazarın (bkz: golden age fallacy) yaptığını düşünüyor. sanki eskiden saf, bozulmamış bir "gerçeklik" varmış da sonradan sanayi devrimi ve medyayla birlikte simülasyonların her şeyi ele geçirdiği gibi bir ön kabulü olduğunu ifade ediyor. oysa yazar, 50.000 yıl önce yaşayan mağara adamının bile taklit ettiğini, insanların taklit eden ve ayna nöronlarıyla öğrenen bir tür olduğunu vurguluyor. gerçekliğin en başından beri önceden paketlenmiş anlamları tüketmekten ibaret olduğunu, imgesiz safi gerçekliğin hiçbir zaman var olmadığını savunuyor. mızrak örneğiyle, doğada kendiliğinden mızrak diye bir şey olmadığını, onun zihindeki soyut bir fikrin fiziksel dünyaya aktarılmış bir kopyası olduğunu anlatıyor. ikincisi ve en sinir bozucu olanı ise, kitabın yazarının hiçbir çözüm sunmaması. "her şey simülasyon, hiçbir şey gerçek değil, geride sadece gerçekliğin çölü kaldı" deyip masadan kalktığını belirtiyor. yazar, bu durumu eleştirerek, kitabın yazarının kendi yazdığı metnin de sistemin bir parçası, bir simülakr olduğunu es geçtiğini ve fildişi kulesinden herkese "siz delüzyondasınız, ben matrix'i gördüm. size vereceğim çözümler de simülasyonun bir parçası, çözüm yok" diyerek tanrı kompleksiyle baktığını düşünüyor. bu çözümsüzlük ve tanrı kompleksinin kendisini gerdiğini ifade ediyor. baudrillard'ın "her şey kopyanın kopyası, gerçeklik öldü" diyerek insanları bir göstergeler/imgeler hapishanesine tıktığını belirtiyor. son olarak, yolda gördüğü ters dönmüş bir yoğurt kabı örneğiyle, ilkel dürtülerinin entropiyi arttırma isteğini, ancak prefrontal korteksinin bu dürtüyü veto ettiğini anlatıyor. bu örnekle, içsel çatışmaları ve karar alma süreçlerini mizahi bir dille ifade ediyor.