mansur yavaş

AI Özet: yazar diyor ki, bazı eleştirilerin samimiyetini ölçmek için zamanlamasına bakmak yeterliymiş. mesela "belediyeler sadece altyapı ve üstyapı yapmalıdır" cümlesi, eğer gerçekten içselleştirilmiş bir yönetim felsefesiyse, neden önce türgev'e, tügva'ya ve diğer tarikatlara yapılan bağışlar eleştirilmedi diye soruyor. yazar, bu eleştirilerin yüzeyden bakıldığında makul göründüğünü, ama aslında bir ayağı havada sallandığını söylüyor. çünkü türkiye'de merkezi idarenin gençlik hizmetlerini, kütüphane altyapısını, emekli refahını yeterince karşıladığı bir paralel evren yokmuş. yazar, aktrollerin "bu çocukların gidebileceği üniversite ve devlet kütüphanesi yok mu" diye sorduğunu, ama aslında ankara'nın kaç mahallesinde ulaşabileceğin, içinde kliması çalışan, interneti olan, akşam sekize kadar açık bir devlet kütüphanesi olduğunu sordu. yazar, belediyelerin açtığı etüt merkezlerinde "üç çocuk oturuyor" diye fotoğraf analizi yapmak, derdinin çözüm olmadığının, derdinin o çözümü kimin sunduğunun itirafıdır diyor. yazar, "saçma sapan paralar harcanıyor" tezini de eleştiriyor. belediyelerin gençlik merkezi açması, emekliler lokali kurması, halka açık sosyal tesisler inşa etmesi dünyanın her yerinde sosyal belediyeciliğin en temel refleksiymiş. ama türkiye'de bu evrensel ilke, ancak iktidara muhalif belediye başkanları söz konusu olduğunda bir "israf" olarak keşfediliyor. yazar, aynı kalem, bir akp belediyesinin açtığı "millet bahçesi"nin, "millet kıraathanesi"nin veya sosyal tesislerinin altına "dev atılım" yazarken titremiyordu, o zaman altyapı fetişizmi nereye gidiyormuş. yazar, buradaki aktroll dostumun öfkesinin gerçek kaynağı, basketbol potasının üç güne kırılacak olması ya da belpa'daki kahvecinin maaşı