zihin

zihnimizin en güzel köşelerini olmadık kişilere kiraya veriyoruz. kendimize ise çoğu zaman misafir muamelesi yapıyoruz.şöyle bir durup bakınca insan anlıyor aslında… gün içinde kimler dolaşıyor aklımızda? yanımızda olanlar mı, kıymet verenler mi, yoksa çoktan gidip de hâlâ içimizde yaşayanlar mı?giden gitmiş ama zihinde hâlâ sanki ev sahibi gibi. oturuyor, kalkıyor, konuşuyor, susuyor… biz de fark etmeden ona yer açıyoruz. sonra dönüp bakıyoruz, kendimize yer kalmamış.oysa zihin dediğin şey öyle boş bırakılacak bir yer değil. herkese açılan bir kapı da değil. ama biz bazen en güzel odaları, bize uğramayan insanlara veriyoruz. kendimizi de sanki geçici bir misafir gibi kenara koyuyoruz.b...