insanı yoran şeyler

bugün bir arkadaşımla sohbet ediyorduk, laf döndü dolaştı yine insanın kendine yabancılaşmasına geldi.fark ettim ki bazen başımıza gelen şeylerde kendi duygumuza söz hakkı bile tanımıyoruz. önce etrafa bakıyoruz: 'bu durumda normalde ne hissedilir?'sevineceğimiz bir şey oluyor mesela, içimiz hafif kıpırdıyor ama hemen üstüne bir filtre: 'başkaları buna nasıl bakar?'sonra o saf duygu gidiyor, yerine başkalarının ihtimalleri geliyor. sevincin tadı kaçıyor, üzüntüye benze...