ömer halisdemir

ömer halisdemir'in o gece yaptığı şeyi idrak edebilmek çok zor aslında.uçak havalandığında, dişçi koltuğuna oturduğumuzda, serum takılırken, ayağımız kayıp yere düşerken, bazen kalbimizin gereğinden fazla çarpıp bizi nefes nefese bıraktığında yaşadığımız o korku ve tedirginliği düşünün.canımız o kadar tatlıdır ki yanmasından çok çekiniriz. küçük bir diken batsa saatlerce acı hissederiz.bir insanın sonunu bilerek ki bu son kalleşler tarafından şehit edilmek, o telefonu kapatıp binanın önüne mert bir şekilde çıkabilmesi pek mümkün değildir. ama o hiç tereddütsüz, bir saniye bile düşünmeden o kamera görüntüsünde izlediğim...