david gilmour

AI Özet: yazar diyor ki david gilmour'un gitar solosu, insanın içinde yıllardır kapalı duran kapıları aralayan bir şey. bu şarkıya hüzünlü demek yetmez, çünkü burada başka bir şey var, insanın içinden yavaş yavaş çekilmesi gibi bir şey. bu şarkı, hayatta kalmayı sürdüren ama yaşamayı çoktan bırakmış insanların müziği, tonunda garip bir şefkat barındırıyor, uyuşmuşluğun şefkati, artık hiçbir şeyle savaşmayanların huzuru. bu şarkı rahatlatıcı gibi duyuluyor ama dikkatle dinleyen herkes bilir ki bu rahatlık, iyileşmenin değil, duyuların kapanmasının rahatlığı gibi. bazı insanlar için huzur, mutlu olmak değil, artık hiçbir şey hissetmemektir, ve insan bazen güçlendiği için değil, yorulduğu için sakinleşir. yazar, bu şarkının, ruhun kendini korumak için dünyayla arasına kalın bir set çekmesidir diyor, bkz: david gilmour ve pink floyd'un diğer şarkıları.