osman wöber

çok kibar, çok beyefendi bir insandı. allah rahmet eylesin.nişantaşı'nda, rumeli caddesi'ndeki alışveriş merkezinin içindeki aynı spor salonunda antrenman yapardık. bir gün antrenman sonrası benim dolabım onunkinin üstündeydi. eşyalarımı almak için dolap kapağını açtım, o da o sırada eğilmiş alt dolaptan kendi eşyasını çıkarıyordu. doğrulurken kafasını dolap kapağının köşesine vurdu; yetmezmiş gibi refleksle geri çekilirken kapağın köşesi sol gözünün altını çizdi.benim başımdan kaynar sular döküldü. “iyi misiniz, doktora gidelim mi?” dedim. “sanatçısınız, yüzünüz çok önemli, lütfen ne gerekiyorsa yapalım” diye ısrar ettim. o ise inanılmaz bir sükunet ve nezaketle “sorun yok” dedi. aynad...