keramet

bir hikaye var.zamanın birinde bir yerde bir allah dostu yaşarmış ama kendini gizlediğinden halk onu bilmezmiş.bir gün bu zâtın da olduğu bir mecliste ağacın birinden bir karga düşmüş ve oracıkta ölmüş. bizim hakk dost kargaya nida ederek kum biiznillah (allah'ın izniyle kalk (diril)) demiş. karga bir anda can bulup gak etmiş ve uçup gitmiş. duruma şahit olan ahali hemen bu zâta biat etmişler ve onu mürşit kabul edip dizinin dibinden sohbet meclisinden ayrılmaz olmuşlar. hazretin evi (meclisi) dolup taşmaya başlamış. bu arada önceden o zâtı bilen ve onu mürşit edinen tek sadık müridi, yahu keşke şeyhim hiç keramet göstermeseydi hep onunla birlikte olsaydım ne güzel günlerdi diye içinden...